از گهواره تا گور، رسانه هاي امريکايي مي کوشند از طريق شعبده بازي ها و تردستي هاي شرکت هاي تجاري ، چنان جامعه اي بسازند که مصرف گراترين ، مادي ترين ، طماع ترين و اسراف کارترين جامعه اي باشد که تاکنون پهنه سرسبز کره زمين را مزين کرده است.
ما با حرص و ولع ، شکم خود را با غذا پر مي کنيم ، در اتلاف و اسراف نظير نداريم ، آنچنان مصرف مي کنيم که گويي هستي ما به آن وابسته است و بالاخره محيط زيست را آلوده مي کنيم. مانند آفت ملخ ، منابع طبيعي را مي بلعيم و نسبت به اوضاع اقيانوس ها ، جنگل ها و 6 ميليارد انسان ديگر که با آنان ، اين سياره کوچک را شريک هستيم ، بي تفاوتيم. عطش ما براي نفت تنها مي تواند با جنگ ، نابودي و مرگ فرو نشيند ؛ اشتهاي ما براي محصولات و کارگر ارزان در سراسر جهان ، ميلياردها انسان را به بردگي کشانده و نياز به فرونشاندن اعتياد ما به ثروت مادي ، به سرعت زمين را دچار خونريزي نموده است ؛ زميني که آماده است ما را از سطح خود بيرون ريخته و پاک کند. ما امريکايي ها، 4 درصد جمعيت جهان را تشکيل مي دهيم اما 25 درصد مونواکسيد کربن (CO) کل جهان را توليد مي کنيم. ما تنها 4 درصد از 6.2 ميليارد انسان روي زمين هستيم. اما نسبت به صدمه اي که به انسانيت وارد مي کنيم ، بي تفاوتيم. افزايش درجه حرارت جهاني اکنون بزرگترين تهديد رودرروي بشر است ، با اين حال ما حقايق آن و مقصر بودن خود را انکار مي کنيم. طمع ورزي و اشتهاي حريصانه براي مصرف ، ما را نسبت به تجاوز به اکوسيستم ها، انقراض فرهنگ ها، نابودي ملت ها و نااميدي روزافزون انسان هايي که شانس زندگي کردن در درون شکم اين حيوان چهارپا را ندارند، کور مي کند. ما فقط 290 ميليون نفريم و متاسفانه اغلب مان بر اين باوريم که خداوند ديگر سرزمين ها و ساکنين اين زمين را به عنوان املاک قابل بهره برداري و خدمتکاران امريکا ، قرار داده است.
اکثر ما بر اين باوريم که امريکا تنها ملتي است که اجازه دارد فرامين خود را به ديگران ديکته کند؛ حتي وقتي که ده ها ميليون نفر از ما، کمترين اطلاع و يا حتي دورترين ذهنيتي در مورد اين که دنيايي از مردم و ملت ها در خارج از مرزهاي ما وجود دارند، نداريم. حتي در حالي که کره زمين به دهکده اي تبديل مي شود، دهکده اي که در آن عملکرد يک فرد روي تمامي افراد تاثير مي گذارد و سرنوشت دست جمعي بشريت به اتحاد تمامي طيف شهروندان جهان بستگي دارد، به نظر مي رسد ما نسبت به آنچه که خارج از مرزهاي ما مي گذرد، کوچکترين اهميتي نمي دهيم.
فاجعه اي که ما در عراق خلق کرديم مي تواند به جهل و فقدان اطلاعات ما شهادت دهد. در نتيجه قصور و کوتاهي مان در فراگرفتن فرهنگ ها ، مذاهب ، اعتقادات ، باورها و جوامع خارجي ، در قصور براي درک مردم ماوراي ساحل هايمان و غفلت نسبت به نفرتي که سياست هايمان به وجود آورده اند ، زندگي ما را از امنيت کمتري برخوردار کرده است. اشتباهات بزرگ ما در عراق ، ويتنام و حمايت پياپي ما از اسرائيل و بي اعتنايي پيوسته ما نسبت به فلسطيني ها و جامعه جهاني ، شواهدي بر کاهش دانش و فهم ما و افزايش جهل ما نسبت به حقيقت است.
ما درون پيله و تحت حفاظت حبابي که ما را از حقايق و واقعيت هاي موثر بر ميلياردها انسان در شرف مرگ ناشي از گرسنگي ، رنج و مصيبت ، تهيدستي و تهديد دائم امراض و نابودي ، جدا مي کند ، پناه گرفته ايم. ما از جهل و قدرت مطلق خيالي خود ، لذت مي بريم. ما به انسان هاي بي احساس و بي تفاوتي نسبت به کره زمين و ساکنينش که براي زنده ماندن از فاجعه هايي که به نظر مي رسد نوع بشر هميشه ايجاد مي کند و بيشتر و بيشتر به روابط متقابل و تلاش دستجمعي ملت ها نياز دارند تبديل شده ايم. با اين حال به جاي اين که بقيه بشريت را در آغوش بکشيم خود را از آنها جدا مي کنيم ؛ ما در پشت ثروتمان ، حرص و ولعمان ، تکبرمان و جو خيالي برتري خود و جهل روزافزون و باورنکردني نسبت به خودمان و بقيه بشريت ، پنهان مي شويم.
 

طعمه هاي کوسه هاي تجاري و تبليغاتي اگرچه امريکا از ثروت عظيم ، آزادي هاي لجام گسيخته و نعمت هاي مادي برخوردار است ، اما با همه اين اوصاف ، فاقد موجي پايدار از سعادت و يا وارستگي از بند جهل و ناداني است. برنامه هاي پر از افسانه ، پيچيده در لفافه اي از جذابيت و زيبايي ، ذهن ما را در جستجوي آنچه در واقع نمي تواند وجود داشته باشد به تکاپو وادار مي کنند ؛ اين برنامه ها طوري طراحي شده اند که اهداف بازاريابي شرکت هاي تجاري را دنبال کنند و مخاطبان خود را به عنوان مصرف کننده هاي متعهد به آن اهداف پرورش دهند. پس از آن ، آگهي هاي بازرگاني و محصولاتي که براي اين هدف خاص طراحي شده اند در هر فرصتي به نمايش درمي آيند يا به چاپ مي رسند و چشمها و گوشهاي ما را با شليکهاي پياپي مورد هجوم قرار مي دهند. آنها مي دانند چنانچه موفق شوند يک نوجوان را در قبضه قدرت خود قرار دهند، به احتمال قوي براي هميشه يک مصرف کننده شرطي شده و متعهد خواهند داشت. اين ذهن متحول نشده ، شرطي شده و قابل نفوذ ، خالي از هر تفکر تحليلي و تجربه انساني است که بازاريابان و عناصر تبليغاتي شرکت هاي تجاري به ستايش و تمجيد مفرط آن مي پردازند. اين ذهن بکر به آساني مورد استثمار قرار گرفته و برنامه ريزي شده ، خام نسبت به موجود دو پا و جاهل نسبت به تجربه ها است که اگر چه آهسته آهسته ولي مطمئنا _ تبديل به برده فکري و فيزيکي کساني مي شود که شستشوي مغزي بي وقفه آنان ، امواج هوايي و آنتن ها را پر مي کند. از ميان خالص ترين و معصوم ترين ما، کوسه هاي شرکت هاي تجاري ، لذيذترين طعام خود را تهيه و نوش جان مي کنند.